De Concerten Van Je Leven!

1. Alquin @ Stedelijk Lyceum & Havo, Maastricht, circa 1975
Op het gevaar af een ouwe lul te worden genoemd begin ik in de 70'er jaren: mijn eerste popconcert. En wat leek het HARD. Het was vrijdagmiddag. De zon scheen schuin door de grote ramen van de aula: het stof dat tussen het schrootjesplafond uittrilde en naar beneden dwarrelde leek wel van goud. Waarachtig een psychedelische ervaring (lang voor ik dat woord kende) die goed pastte bij de muziek van Alquin, die we nu waarschijnlijk 'prog-rock' zouden noemen.

2. Birthday Party @ Stokvishal, Arnhem, 1981 of 1982
Maar dit was pas echt hard! Holenmens Nick Cave schreeuwde de longen uit zijn lijf, nam tussendoor een verse shot en ramde met de microfoonstandaard een skinhead op zijn hersens(?) De bassist maakte de hele tijd trage neukbewegingen, ook tijdens de snellere nummers.
Een intense en afmattende ervaring: na afloop voelde ik me compleet versleten.

3. Bauhaus & The Sound @ Paradiso, Amsterdam, 1981
We liepen mee in de grote anti-kruisraketten-demontratie (zie je wel: opa vertelt) en gingen meteen door naar dit dubbelconcert. Ik was nooit eerder in Paradiso geweest. Bauhaus was indrukwekkend, maar tijdens The Sound ging het dak er volledig af. 'WHO THE HELL WANTS THOSE MISSILES!' klonk uit duizend kelen.

4. Gavin Friday @ Carré, Amsterdam, 1990
Ik zat op de voorste rij te janken tijdens 'Another Blow on The Bruise'. Friday vulde de hele zaal met zijn warme persoonlijkheid, en dat voor iemand met een volstrekt nihilistisch punk/wave-verleden. En hij zong ook Brecht, en Brel.

5. Martyn Bates @ PH31, Amsterdam, begin 90'er jaren
De Eyeless in Gaza-zanger verzorgde een der allerlaatste optredens in PH31. Mijn lief en ik waren de eerste bezoekers: de soundcheck was nog bezig. Of er niet wat veel galm op de stem stond, vroeg de technicus. Geen probleem, antwoorde Bates, het publiek zou de overtollige galm wel absorberen. Maar er kwam verder geen publiek. En dus speelde Bates voor ons tweeën (en twee of drie zaalmedewerkers, maar die tellen niet mee). Een privé-optreden dus; ik vond het geweldig, al stond de man met een lang gezicht op het podium. (Hij gaf geen toegift)

6. Jesus Lizard @ Melkweg, Amsterdam, halverwege de jaren '90
'Excuse me, I'm stoned as HELL!', zo begon zanger David Yow het optreden. Zelf was ik goed bezopen. Misschien dat dat de herinnering heeft beïnvloed, want voor mijn gevoel bevond fanatiek crowdsurfer Yow zich meer 'tussen de mensen' dan op het podium.

7. Blonde Redhead @ Paradiso, Amsterdam, 1998
Mijn kennismaking met de prachtband Blonde Redhead. Ze waren onderweg om 'In an Expression of the Inexpressible' te promoten, m.i. nog altijd hun mooiste plaat. Kazu jaagt zichzelf de gordijnen in tijdens het spannende titelnummer. Verliefd....

8. The Ex @ Amstelstudio, Amsterdam, circa 2000
Live-optreden voor VPRO's Club Lek. Terrie werd geïnterviewd, zéér tegen zijn zin. De rest van de band begon maar vast te spelen: Terrie hield het niet meer en rende halverwege de zoveelste domme vraag naar zijn gitaar, begon als een beest tekeer te gaan en haalde daarbij zijn vingers tot bloedens toe open. Tijdens een rustiger moment gebruikte hij de zwarte studiomuur als verlengstuk van zijn gitaar: de diepe krassen zijn er nog lang blijven zitten.

9. Arab On Radar @ Occii, Amsterdam, 2002
De meeste geweldige van vele geweldige avonden in de Occii. Wat een fijne tent is dat toch. Arab On Radar mixte bizarre Beefheart-gitaren met jaren '80-beats. De nichterige zanger sloeg zichzelf in het gezicht bij hoge uithalen, en die waren er veel. Hij sloeg in de maat, dat wel.

10. Shellac @ All Tomorrow's Parties, Camber Sands, UK, 2002
Drie concerten op rij: Shellac opende elke dag het door hunzelf geprogrammeerde ATP-festival. En dat op een tijdstip dat een beetje Engelsman aan de thee zit en wij net van het nabijgelegen strand terugkwamen. Shellac was strak (da's hier een eufemisme) en onverbiddelijk, speelde elke dag een andere set en leidde een ruzie tussen bezoekers in goede banen.

2. Gavin Friday, Carré, 1990
Zo mooi.... alleen ik zat niet te janken bij "Another blow..." maar bij "Port of Amsterdam"

en (ach ja, ik heb een one-track-mind, wat doe je eraan)

3. Gavin Friday, Paradiso, 1995
Geweldig concert, heel sfeervol, iedereen gelukkig.

En ook Björk was errug goed (1993), om maar eens wat te noemen...

*Jaloers* :-[

1. Smashing Pumpkins, 1996, Ahoy Rotterdam
Eerste keer dat ik ze zag, met m'n laatste geld een kaartje gekocht, alleen maar nummers van Siamese Dream en Mellon Collie, avond van m'n leven! Later nog eens dunnetjes overgedaan in Vredenburg, opnieuw Ahoy en de Expo in Gent.

2. Mercury Rev, 2001, Melkweg (Crossing Border)
Kende de naam en mensen die enthousiast waren, ging er verder blanco
naartoe. Vriendin en ik keken elkaar na elk nr met open mond aan van
"waaaauwww". Half jaar later feest der herkenning in Paradiso.

3. Radiohead, 11 september 2001, Berijn
Thom die maar niets zegt omdat je niets kunt zeggen op een dag als vandaag. Maar toch uitlegt wat er gebeurd is omdat er nog steeds mensen in het publiek waren die nog van niets wisten. Thom die You and Whose Army aan Bush opdraagt. Maar vooral alles om het concert heen, met Amerikanen in het jeugdhotel (o.a. uit NY) een zeer emotionele dag en nacht beleefd, tot de ochtend erna met z'n allen aan de bar alles napraten.

4. R.E.M., 1999 Werchter
Eerste keer Werchter, eerste keer R.E.M. Hele weekend redelijk weer, dan begint het te regenen. Stipe die opkomt en CCR's "Have you ever seen the rain?" zingt. Daarna donder en bliksem en een onvergetelijk concert.

5. Tool, vooral Pinkpop 2001
Toch net wat beter dan 013 vlak ervoor. Na Tindersticks in de 3FM tent blijven staan. Was na afloop compleet van de wereld, heb het eerste half uur van Radiohead (begon meteen erna) helemaal niet meegekregen.

runners up: Bjork in de Stopera, REM in Tivoli, B&S op Motel M, de donderdag van Werchter '03, de zondag van Pinkpop '99, Mega Music Rock Experience '94 (m'n eerste live-evenement), Page & Plant die Led Zeppelin nummers spelen, NIN in de 013, QOTSA in de Melkweg, AC DC in de Jaarbeurs, etc. etc.

Als al je beste concerten van dit jaar zich afspeelden in achterafzaaltjes met zo weinig bezoekers, schiet je je doel dan niet voorbij? Muziek is er om TE DELEN. al je beste concerten voor vijftien bezoekers, dat kan geen toeval zijn.. je kickt erop! Maar ik zet Johnny Dowd bovenaan.

En als je helemaal geen flauw idee heeft wie Creedence Clearwater Revival überhaupt zijn, naar welk een uithoek word ik dan verbannen? :o)

Ik vind het overigens nog veel te vroeg voor een lijstje Concerten Van Je Leven, zoals reeds gemeld duurt mijn leven nog niet zo lang. Grote namen zouden bij mij best welkom zijn (Tindersticks zouden er in elk geval in staan. En Blonder Redhead dus, maar dan niet twee keer :o). Maar zulke grote namen als de door Hans genoemde bijvoorbeeld zijn ook bij mij kansloos om de simpele reden dat ik niet genoeg geld overheb voor dergelijke concerten.

haha valt wel mee dink ik maar mag ik me dan wel hardop afvragen wat je op een muziekforum doet? beatles, elvis, kinks, grateful dead, jerry lee lewis, carl perkins, ike and tina turner, otis redding, ... het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets maar lijkt mij vreemd om iets over muziek te roepen zonder dit (en ccr) en nog veel meer te kennen!

;)

Ik zal even helpen:
"Well it's one for the money, two for the show
Three to get ready now go cat go.
But don't you, step on my blue suede shoes.
You can do anything but lay off of my blue suede shoes"
Nou weet je toch wel wie Carl Perkins is?

En voor CCR zou dit genoeg moeten zijn: "Oh, Suzy Q...".

Elvis..... ?

;-)

dit is een grapje neem ik aan?? :-D

En fijn dat Prop alle lof krijgt, maar waarvoor dan?

Eh, ik kan er ook geen touw aan vast knopen, maar zomaar een wilde gok: er wordt hier weer eens beweerd dat (sommige) subs zich ietwat elitair gedragen (ik zou zelf zeggen: buitengewoon goed op de hoogte zijn) en dat dat volledig ongegrond is?

En fijn dat Prop alle lof krijgt, maar waarvoor dan?

Als ik het juist interpreteer voor de (enige) zinnige bijdrage aan deze thread die volgens vraagteken daarna is ontaard in bullshit. Het is mij nog niet helemaal helder waartoe Nirvana aangehaald wordt.

Wellicht ontbreekt het vraagteken, net als mij, aan de hier geëtaleerde kennis of aan een eigen mening over essentiele muziek en uitte hij dat in bovenstaand cryptogram.

@vonx: ik werk hard aan het bijwerken van de door u zo vriendelijk aangestipte hiaten in mijn mp3 collectie :o). Nog andere suggesties?